Ziemowit Gil

„

Pamiętam szkołę jako miejsce, gdzie niepełnosprawność była czymś dziwnym. Nie groźnym, nie złym – po prostu dziwnym. Czymś, obok czego się przechodzi z opuszczoną głową albo na co się patrzy trochę za długo. Byłem olewany nie dlatego, że ktoś chciał mi zrobić krzywdę. Po prostu ludzie nie wiedzieli, co ze mną zrobić. I łatwiej było nie robić nic. Długo z tym żyłem. A potem dotarło do mnie coś prostego: ludzie boją się tego, czego nie rozumieją. I żeby zrozumieć – trzeba doświadczyć. Zobaczyć z bliska, wejść w kontakt, przestać patrzeć z dystansu. Bez tego żadna broszura ani kampania nie zmieni za wiele. Zacząłem działać od małego – najpierw nieformalna grupa, potem w 2017 roku stowarzyszenie, a z niego dwa lata później wyrósł FEER. Nie planowałem budować organizacji krok po kroku. Po prostu każdy kolejny krok wymagał lepszego narzędzia. I tak to szło. Mam prawie 30 lat i wiem, że to działa. Osoby z niepełnosprawnościami świetnie sobie radzą. Pracują, tworzą, budują relacje. Często jedyne czego potrzebują to otoczenie, które się nie boi. Ludzie, którzy wiedzą jak wejść w kontakt. Dlatego FEER edukuje – nie po to żeby pouczać, ale żeby oswajać. I wspiera – nie po to żeby wyręczać, ale żeby dawać narzędzia do życia na własnych zasadach. Nie buduję korporacji. Buduję zespół ludzi, którym zależy. Edukujemy, by oswajać niepełnosprawność. Wspieramy, by budować niezależność.